Wianek

Kilka miesięcy później...

Westchnąłem głęboko, zamykając oczy przed rażącymi promieniami słonecznymi. Powoli, ale stanowczo wiosna wchodzi w stan panowania. Wszystko jest takie, łaaadne, koloroowe. Nawet po tych ostatnich wydarzeniach zrobiło się jakoś spokojniej. Nikt się nie zabija, ani nie próbuje. Jeśli pomyśleć by o tym, to przyda się chwila spokoju, żeby wreszcie odetchnąć od problemów... No, nie mówiąc o mnie, bo ja je wiecznie mam...
- Alisa, do jasnej cholery weź ze mnie te kwiatki... - warknąłem, starając się jednak nie unosić głosem.
- Ale ty wyglądasz w nich taak słodko <3 - uśmiechnęła się podle.
- Gdzie ty masz oczy...
- Pff... - prychnęła pod nosem, siadając po turecku obok mnie. - Gdzie się ostatnio wszyscy podziali?
- A jak myślisz? Ricko i Naya szwędają się gdzieś tak samo jak i cała reszta. Wiosna przyszła, to trzeba się wyszaleć - przewróciłem teatralnie oczami.
- Taa, trzeba. Patrz, wianek skończyłam ci robić - uśmiechnęła się szeroko, chwaląc się "cudnym" kółeczkiem zieleniny.
- Piękny... - mruknąłem pod nosem od niechcenia.
- Nawet się nie starasz kłamać i marnie ci to wychodzi psychopato...
- Cóż, taki jestem - wzruszyłem ramionami, a dziewczyna prychnęła cicho pod nosem, udając obrażoną.
- Foch forever? - spojrzałem się na nią kątem. Nic nie odpowiedziała, tylko odwróciła się do mnie plecami. Westchnąłem ciężko, wstając z ziemi.
        Nagle mój wzrok dostrzegł jakiś prawie niewidoczny kształt przemieszczający się w cieniu. Zmrużyłem oczy, rozglądając się uważnie.
- Stało się coś? - spytała czarnowłosa, nagle zapominając, że jest na mnie w ogóle obrażona. Nie odpowiedziałem. Oprócz jej słów dotarł do mnie również dźwięk przeładowywanej broni. Mój mózg w samą porę przesłał do mnie informacje o tym, co się dzieje. Szybko odepchnąłem dziewczynę na bok, a kula, która leciała na nią trafiła celnie we mnie. Zachwiałem się, czując w ustach napływający, metaliczny smak krwii. Starałem się utrzymać w pionie, jednak marnie mi to wychodziło. Krew zdobiła teraz całą moją koszulkę, tworząc na ziemi szkarłatną kałuże.
- Shail! - krzyknęła przerażona, doskakując do mnie.
- Wiesz... To chyba kara za to, że nie podobał mi się twój wianek... - uśmiechnąłem się słabo. Świat na chwilę zawirował, zamazując wszystkie jasne barwy, aż nastała ciemność.

~Shail~

Psychol i pedofil

Westchnąłem ciężko, zamykając oczy. Postanowiłem, że moje zdolności ruchowe ograniczę do zera i pozostanę na podłodze. Znając życie za chwilę znowu bym się na niej znalazł wiadomo przez kogo.
- Żyjesz? - spytała po chwili, wychylajac się zza łóżka.
- Nie, umarłem...
- Tym lepiej! - krzyknęła uradowana, gładząc murzyna po miękkim futrze.
- Dla kogo niby?...
- Dla wszystkim.
-... Pocieszająca jesteś - burknąłem.
- Oh, wiem.
- Lepiej leż, bo cie do tego zmusze... Jak tylko zechce mi się wstać.
- Jesteś leniem, przyznaj się. Na dodatek pedofilem, psychopata, manipulatorem, sadysta, masochista i...
- A ty - przerwałem jej - jesteś wkurzajaca, irytujaca, natretna, nienormalna i... aż zabrakło mi na ciebie określeń.
- Ha! Powiedz jeszcze, że urocza, miła, sympatyczna...
- Chyba cię coś boli... - prychnąłem pod nosem.
- Mnie na pewno nie - uśmiechnęła się podle, zakrywajac kocem. Przewrocilem teatralnie oczami, odwracajac się plecami do łóżka. Niech spłonie.

~Shail~

Kocyk i Shailowy dywanik

Uśmiechnęłam się podle. Grę czas zacząć.
-Zimno mi... -Odezwałam się po chwili. Psychopata wstał i rzucił we mnie kocem. Warknął coś niezrozumiałego pod nosem i usiadł na stołeczku otwierając procenty.
-właściwie to mi za gorąco... -Odrzuciłam koce na niego akurat w chwili gdy pił. I piękne procenty razem z syropkiem zdobily jego koszulkę i spodnie.
-Ojoj... -prychnelam pod nosem i zaczęłam się śmiać. -Jakaaa szkoooda...
-...-wstal gwałtownie podnosząc mnie za bluzkę, jednakże poślizgnął się na mokrej podłodze i po chwili robił za piękny dywanik. Ja miałam więcej szczęścia i wylądowałam na łóżku, a po chwili zaczęłam się śmiać.
-Psychopatyczny dywanik! O pacz...kotek ^.^ kici kici..
Kotek wskoczył na Shaila wbijajac mu pazury w skórę i grzecznie wskoczyl na łóżko obok mnie łasząc się.

~Alisa~

Syropek

Spoglądałem jeszcze przez chwilę w bladą twarz Alisy, oraz podpuchnięte i zaczerwienione oczy. Sama wyglądała jakby za chwilę znów miała zamiar się rozpłakać, albo wyzionąć ducha.
- Musisz wziąć leki - powiedziałem nagle, wstając z miejsca. Dziewczyna obdarzyła mnie znudzonym spojrzeniem i prychnela pod nosem.
- Nie będę ich brała.
- To nie wyzdrowiejesz.
- Nie mam zamiaru zdrowieć.
- Nawet mnie nie denerwuj - warknąłem, siadając obok. - Weź przynajmnien syrop.
- Po co syrop?
- Na chorobę... - odparłem lekko zirytowany. Nalałem trochę cieczy na łyżeczkę i podsunąłem go jej pod samą twarz. Alisa przez dobrą chwilę wpatrywała się tępo w syrop, a następnie szybkim ruchem ręki wytrąciła mi łyżeczkę z ręki powodując, że cała zawarta na niej ciecz znalazła się na mnie.
        Zrobiłem głęboki wdech i wydech, chcąc się uspokoić. Dziewczyna zrobiła wielkie oczy, zakrywając dłonią usta i powstrzymując śmiech.
- Ups...
- Ups? - warknąłem sarkastycznie. - Widzę, że masz za wygodnie...
-...co ty masz na myśli? - zmrużyła oczy marszcząc czoło zdziwiona. W sekundę złapałem ją za nogi i zawiesiłem nad podłogą do góry nogami. Alisa pisnęła wystraszona, chcąc się wyrwać. W starciu ze mną nie miała jednak szans.
- Puść mnie, debilu!
- Będziesz piła syropek?
- Kurwa sadysta! Manipulator!
- Mogę puścić... - zsunąłem jedną rękę niżej powodując, że znalazła się bliżej ziemi.
- Niee! - wrzasnęła - będę! Ale mnie Puść!
Zmrużyłem oczy, niechętnie sadzając ją na łóżku. Odetchnęła z ulgą, siadając po turecku i uważnie mi się przyglądając.
- Skoro tak ci zależy, abym wypiła syropek... To i tak go nie wypije - uśmiechnęła się podle - ale zatrudniam cię jako swojego własnego opiekuna na czas choroby.
-... Chyba cię ku*miał* poje*miał*
- Czy ja wyglądam jakbym żartowała?
-... - westchnąłem głęboko i popchnąłem ją na plecy, przykrywając po samo czoło. - Uduś się tam...
- Pieprz się...
- Nie mam z kim... - burknąłem, siadając na krześle. Ta dziewczyna mnie wykończy...

~Shail~

Przebudzenie

Szłam tunelem w stronę światła. Wiem, mówią żeby tak nie robić, ale czułam, że muszę tam iść. Za mną ktoś był, ktoś krzyczał żebym się zatrzymała, ktoś złapał mnie za rękę...
Otworzylam lekko oczy rozglądając się dookoła.
-G...Gdzie ja...?
Wydusilam z siebie z trudem łapiąc powietrze. Ktoś kto trzymał moją rękę drgnął.
-Jestes bezpieczna...
Moim ciałem raz po raz wstrzasały dreszcze, nie potrafilam wypowiedzieć ani słowa... A miałam tyle pytań... Czyli nie zginęłam? Szkoda... Znów muszę przez to przechodzić by za jakiś czas znów spróbować zginąć. Niby tak prosto zginąć jednak zawsze ktoś mi przeszkodzi. Czemu? Łzy same spłynęły po policzkach zostawiając mokry ślad. Dlaczego mnie nie zabiją? Dlaczego tak bardzo chcą żebym nadal żyła? Ktoś kto cały czas był przy mnie delikatnie otarł łzy.
-Nie płacz sieroto...to nic nie da...tylko wkurzasz tym wszystkich...
Jeśli to miało mnie pocieszyć to coś nie wyszło. Miałam ochotę uciec...daleko od nich wszystkich. Daleko...Każdy się mną bawi...każdy... Nikt nie traktuje mnie poważnie. Szkoda by było gdyby nagle ataki Alexa się nasiliły, prawda?...

~Alisa~

Chorobowe

Jedyne co poczułem to okropny ból kręgosłupa, który potem rozszedł się po całym moim ciele. Wtedy wiedziałem już, że powracam do żywych, a sen idzie w niepamięć.
        Zamrugałem kilkakrotnie powiekami, przywracają sobie ostrość widzenia. Rozejrzałem się po pokoju, wzrok zatrzymując na opatulonej istotce leżącej na łóżku. Westchnąłem głęboko i podszedłem bliżej. Dłonią dotknąłem jej policzka, chcąc sprawdzić czy chociaż trochę się ogrzała. Szału nie było, ale zawsze coś...
        Dziewczyna nagle skrzywiła się marszcząc czoło, po czym zaczęła kaszeć. Jej ciało przeszły drgawki, a ona sama przewróciła się na bok i zawinęła kocem. Położyłem rękę tym razem na czole, jednak szybko ją cofnąłem...
"ja piernicze, to parzy..." - przemknęło mi przez myśl.
Namoczyłem jakąś szmatkę w zimnej wodzie i przyłożyłem jej do czoła. Na jakoś czas powinno pomóc... Nieźle będzie, jeśli złapie zapalenie płuc.
        Ponownie usiadłem na krzesełku, wpatrując się w jej spokojną twarz gdy spała. Wtedy przynajmniej nie marudziła i nie wkurzała innych dookoła... Na przykład mnie... Uśmiechnąłem się lekko, przeczesując palcami włosy. Zapowiada się długie chorobowe...

~Shail~

Siostrzyczka

 Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Co ja widziałam w tym zjaranym szatynie? 

-Ricko...?

Nie było go. Poszedł po towar czy pognębić szefa? Odszukałam zaginione części garderoby i nieśpiesznie ubrałam się. Skierowałam swe kroki do łazienki. 

-Moje włosy są jak Indiana Jones...ciągnie je w cztery strony świata...

Uśmiechnęłam się pod nosem ogarniając rude kosmyki. Do mojego kochanego umysłu znów wpłynęła jedna myśl. "Alisa gdzie jesteś...?". Kiedyś i tak musi się dowiedzieć kim jestem...że jestem jej siostrą... Kiedyś....

Wyszłam z pokoju nawet nie zaglądając do szefa, jeśli śpi to niech korzysta, bo kiedy wróci Ricko nie będzie tu tak cicho. Wzięłam puszkę upragnionych procentów i rozwaliłam się na kanapie z nogami na stole. Na trzeźwo świat jest taki.... nudny. 

-Zaczynam gadać jak Ricko ...-mruknęłam pod nosem biorąc kolejny łyk piwa. 

Procenty zaczynały szumieć mi w głowie, trudno...

 -Jak się martwię to pije, okeeeej? -starałam się usprawiedliwić samą siebie. -Zjebanie....

Odrzuciłam gdzieś pustą puszkę i zamknęłam oczy.

~Naya~

Wyrwany z drugiego świata

W głuchej ciszy rozległ się dźwięk podeszwy, która odbijała się przytłumionym echem od drewnianych schodów. Uchyliłem lekko powieki, bez cienia emocji wpatrując się w ścianę, która została całkowicie zakryta ciemnością. Uniosłem się lekko na łokciach, nadsłuchując nocnych odgłosów. Widocznie jedna para butów, która miała zamiar wpakować mi się do pokoju to za mało... Po chwili drzwi uchyliły się z cichym zgrzytem, a do pokoju wpakowały się dwie postacie. Obie mogłem poznać bez problemu nawet z zamkniętymi oczami.
- Jak go obudzimy? - odezwał się jeden cień.
- Nie wiem, no po prostu, nie?
- Ja nie śpię... - mruknąłem, na co oboje aż podskoczyli w miejscu. Stałem oparty o ścianę z rękami założonymi na klatce. Mój wyraz twarzu mówił sam za siebie... Że raczej nie chcę tu niepotrzebnych gości. A szczególnie takich idiotów, jakimi można nazwać mojego brata.
- Shail! - Sebastian od razu dopadł do mnie, zakleszczając swoje długie, kościste palce na moich ramionach - musisz mi pomóc!
- Tobie? Chyba już wszystko sobie wyjaśniliśmy... - prychnąłem pod nosem.
- Nie chodzi o mnie, tylko o Alise! Nie wiem gdzie jest... Uciekła... Na dworze nie jest za ciekawie, a ona jest sama...
Zmrużyłem oczy, wpatrując się cały czas w jego zaniepokojoną twarz. Cały czas wewnątrz mnie rozgrywała się wojna. Nie miałem pojęcia co w tym momencie zrobić. Byłem rozdarty na pół i bezradny.
- Mogę pomóc wam jej szukać... - odparłem w końcu, udając, że mnie to w ogóle nie obchodzi. Wątpiłem jednak w to, że uda mi się to ukryć.
        Sebastian usmiechnął się z wdzięcznością i poklepał po ramieniu. Naprawdę aż tak zmienił się od ostatniego razu? Nie wiedziałem, czy mam wierzyć w cuda...
- Gdzie ją ostatni raz widziałeś? - spytałem, ubierając płaszcz i buty.
- Między blokami... Znikła mi wtedy z pola widzenia - podrapał się nerwowo po głowie, błądząc oczami po pomieszczeniu. Westchnąłem ciężko, chowając noże... Tak na wszelki wypadek.
- Idziemy... - powiedziałem, po czym wyskoczyłem przez okno.
        Sam nie wiem ile czasu dokładnie minęło. Mogłaby minąć cała wieczność, a jej dalej i tak byśmy nie znaleźli. Gdzie ona do cholery jest... Walnąłem pięścią w zimną, betonową ścianę budynku. Powoli traciłem nadzieję, gdy nagle zauważyłem jakiś ciemny kształt leżący na śniegu. Z czystej ciekawości podszedłem bliżej i odgarnąłem biały puch. Dobrą chwilę zajęło mi skojarzenie faktów i powrócenie do rzeczywistości. Podniosłem pół martwą dziewczynę ze śniegu i biorąc na ręce okryłem swoim płaszczem. Była przeraźliwie blada z lekko opuchniętymi, sinymi ustami. Oprócz tego, że blada, to lodowata. Dziwię się, że jeszcze żyła. Musiała przeleżeć na tym śniegu z dobre parę godzin. Żyła..ledwo, ale żyła.
        Wyjąłem telefon z kieszeni i pośpiesznie wystukałem treść smsa skierowanego do Ricko: "Znalazłem ją..." Po tym ponownie schowałem telefon, kierując swe kroki do "ruin"
        Będąc na miejscu cicho wdrapałem się po schodach na górę do pokoju stwierdzając, że Ricko i Sebastian jeszcze nie wrócili.... Położyłem Alise na łóżku, okrywając kocem aż po sam nos. Przyłożyłem dłoń zewnętrzną stroną do jej policzka. Nadal była lodowata pomimo tych starań. Miałem jednak cichą nadzieję, że z biegiem czasu jej stan się poprawi...
        Usiadłem przy biurku, kładąc twarz na szorstkim drewnie. Tyle się ostatnio działo, że nawet nie zdążyło to do mnie jeszcze dojść. Za dużo tego wszystkiego... Chciałabym chociaż raz się wyspać...

~Shail~

Wyrzuty sumienia...

Gwałtownie zerwałem się z łóżka cały zlany potem. Czarne kosmyki włosów kleiły mi się do mokrego czoła, a oddech jakby nie mogąc się uspokoić wciąż przyspieszał. Przełknąłem śline, czując suchość w ustach, a w gardle palący ogień. Przejechałem ręką po twarzy, odgarniając z niej włosy. Instynktownie spojrzałem na zegarek, gdzie widniała godzina druga w nocy. Westchnąłem głęboko, ponownie kładąc się na plecach. To już setna z kolei noc, gdy budżetu we cały zlany potem z niewiadomo jakiej przyczyny. Zapewne jest to jakiś koszmar, tylko nigdy nie mogę sobie przypomnieć jaki. Jedyne co pamiętam, to zarys jasnej postaci, która potem znika w ciemnym tunelu zostawiając mnie samego. To wtedy powracam do rzeczywistości.
- Shail? - nagle usłyszałem zaspany głos, który rozległ się tuż za mną. Odwróciłem się gwałtownie, spoglądając na postać Ricko, który stał w drzwiach i przecierał oczy. Czy ja śnie, czy on trzymał małego, pluszowego misia?
- Dobrze się czujesz? - uniosłem wysoko brwi, patrząc to na niego, to na misia.
- Raczej powinienem spytać o to ciebie... Wydzierasz się jakby cię torturowali, albo gorzej...spać nie dasz... - burknął pod nosem, zakładając ręce na klatce.
- Wydzieram się?...
- Taaa... Co ty jesz przed snem, że takie odloty masz? Mówilem ci tyle razy, żebyś nie jadł przed snem! - spojrzał się na mnie oskarżycielsko.
,- Taak, tak... - mruknąłem pod nosem, odwracając się do niego bokiem - a tak w ogóle po co ci ten misiek? Nie jesteś za stary?
- Ja? Może i tak... Ale pan Zygmunt potrzebuje miłości! :C
- Więc wypieprzaj ze swoim miśkiem na swoją piaskownicę...
- Shail, daj już spokój...
- Niby z czym? - warknąłem, czując jak moja złość wzrasta.
- No to nie była twoja wina.
- Wal się, chcę spać, a ty mi nie pomagasz... - odparłem oschle. Szatyn westchnął zrezygnowany, po czym opuścił pokój. Tylko klamałem. Tak naprawdę reszty nocy nie przespie...

~Shail~

Załamanie

  On kłamał... chciał tylko zemsty na Shailu. Zaczęłam powoli się cofać.
-A...Alisa...czekaj! -Sebastian wstał szybko i zaczął biec za mną. Zalewając się łzami biegłam przed siebie. Dla nikogo nic nie znaczyłam, byłam albo zabawką, albo workiem treningowym... Byłam niczym. Wbiegłam między budynki gubiąc Sebastiana i skuliłam się w jakimś ciemnym kącie płacząc. A jakby to zakończyć? Przecież dla wszystkich jestem nikim, tylko problemem... Położyłam się na śniegu zamykając powoli oczy. Zamarznę i może ktoś kiedyś znajdzie moje ciało... Chociaż kto by chciał mnie znaleźć? Po co mnie szukać? Żeby znów dać mi złudną nadzieję, że dla kogoś coś znaczę. Kłamstwa...

Po dłuższej chwili poczułam zimno, straszne zimno. Warstwa śniegu przysypała mnie. I dobrze.....trudniej będzie mnie znaleźć. Zacisnęłam powieki wylewając więcej łez. Zasnęłam....na zawsze.

Wyjawione tajemnice

Usłyszałem ciche pukanie do drzwi. Podniosłem głowę z poduszki, przyglądając się jak postać Ricko wparowuje mi do pokoju i zamyka za sobą głosno drzwi.
- Znowu szlugi się skończyły? - mruknąłem znudzony, przecierając oczy.
- Nie! Tym razem, to na sam początek poproszę o brawa, bo jestem trzeźwy - wypiął dumnie klate. Westchnąłem i wolnym ruchem zacząłem uderzać jedną dłonią o drugą.
- Prawo, brawo... A teraz o co chodzi?
- Masz mi w tej chwili powiedzieć o co chodzi!
- No dobra... Piwo się skończyło...
- Nie o tym mówię, kurwa! Stary, nie mogę na ciebie patrzeć. Jak cię teraz błagam, powiedz mi, daj jakąś wskazówkę jakbym mógł ci pomóc.
-... Czyli mam ci opowiedzieć coś o mojej przeszłości? - zgadłem. Chłopak pokiwał energicznie głową z wielkim wyszczerzem na ryju - nie ma mowy - dodałem oschle.
- Ale czemu? Nie ufasz mi, czy jak?
- Nie o to chodzi... Po prostu dla twojej świadomości nie lubię o tym wspominać...
- Wiem... Potrafię się domyślić. Ale zrozum, ułatwisz sprawę - spojrzał się na mnie błagalnie. Westchnąłem głęboko, zastanawiając się od czego zacząć.

  

  
   Przemierzaliśmy wraz z szatynek ośnieżone uliczki uśpionego miasta. Wiatr lekko dmuchał w nasze twarze i poruszał gałęziami drzew. Teraz gdy o tym myślę, miał rację. Bez sensu było trzymać to w tajemnicy i użalać się nad sobą. Nigdy nie myślałem, że kiedykolwiek komukolwiek o tym powiem. A jednak...
- Okej, co teraz robimy? - spytał w końcu, gdy ta cisza, która nawarstwiała się zaczęła brać górę nad słowami.
- Sam nie wiem... - przyznałem, wzruszając ramionami.
- Ehh.. Ciekawe, co teraz robi Naya...
- Hm? Co ty się nią nagle zacząłeś przejmować?
- Co? J-a! Nie! Co ty gadasz w ogóle? - wrzasnął nagle, wymachujac rękami na wszystkie strony. Uśmiechnąłem się tylko znacząco pod nosem, kręcąc głową. Ricko poczerwieniał na twarzy, nadymając ją i odwracając się do mnie plecami. Ledwo powstrzymalem napad śmiechu, widząc jego minę.
- Ktoś tu chyba się zakochał...
- Tatatata! A komu brat rucha dziewczynę! - pokazał mi język. To był jego najgorszy błąd w życiu. W sekundzie błysnęło ostrze, a po szatynie pozostał jedynie mglisty dymek.
- PEDOFIL MNIE GONII! - wrzeszczał na cały ryj, uciekając w popłochu. Po chwili jednak nie wyrobił na zakręcie i poślizgnąl się na śniegu. Przestałem biec i wolnym krokiem podszedłem do niego. Chłopak zasłonił się rekami, kulac przy drzewie. Już miałem mu przyjebać, gdy nagle usłyszałem głośny szelest. Zmrużyłem oczy, spoglądając w kierunku z którego dochodziły dźwięki.
- Naya? - zdziwilem się, marszczac brwi, gdy z cienia wyszła rudowłosa w eskorcie paru napakowanych kolesi, mojego "kochanego" brata i Alisy... Rudowłosa miała związane ręce, a pod okiem dość głęboko szramę, z której saczyla się krew.
- Shail, mój kochany braciszek! - wypalił na powitanie Sebastian, przytulając do siebie Alise. Dziewczyna spojrzała się na niego niezrozumiale, najwidoczniej oczekując wyjaśnień. Nie dziwiło mnie to, że nie powiedział o tym, że jest moim bratem.
- Też mi cię miło widzieć... - westchnąłem - czego chcesz od dziewczyny?
- Hm? Aaa, wiesz... Tak tylko na herbatke wpadła <3 wypadła z pięknym prezentem pod okiem...
- Sam się prosisz o wpierdol... - warknąłem.
- No to dawaj... - na jego twarzy rozkwitł podły uśmiech. Szybko wyjął nóż i rzucił się z nim na mnie. Ja jednam będąc szybszy wytracilem mu broń z ręki, po czym z całej siły przywaliłem z pięści w brzuch.
- Nie! Zostaw go! - krzyknęła Alisa, zaciskajac pięści. Spojrzałem na nia przelotnie, po czym swój wzrok ponownie zawiesilem na Sebastianie.
- Posłuchaj mnie... Wiem, że i tak dalej będziesz mnie nienawidził, ale chyba już pora na parę wyjaśnień - westchnąłem - to nie ja zabiłem rodzicow, tylko ten gang, który wtedy okupował tory. Ponoć ojciec miał coś z nimi na pięńku... Jak myślisz, dlaczego wtedy uciekłem? Dlaczego jeszcze żyjesz, bo ktoś ciągle był, żebyś ty mógł dalej żyć... Jak cień chodziłem za tobą i miałem cichą nadzieję, że dalej tak pozostanie... Pieprzyć ten cały dom dziecka, dzieciństwo, to wszystko... Czy ty naprawdę nic nie rozumiesz? Przez cały ten czas żyłeś w błędzie... - zakończylem swój monolog, oczekując jego reakcji. Chłopak jednak nie dawał żadnych oznak życia. Wpatrywał się tepo we mnie wielkimi oczami... Jak z resztą inni...
- Ale... Dlaczego nic nie powiedziałsś wcześniej? - wydukał po chwili.
- Domyśl się... Chciałbyś mnie słuchać? Teraz jest to mniej istotne... - prychnąłem, dając znak Ricko, że czas odejść. Szatyn dźwignął z ziemi Naye, pomagając jej wstać. Nie oglądając się za siebie, zniklem im z pola widzenia.

~Shail~

Łaskotki

Wtuliłam się w ciepłe ciało leżące obok mnie, chłopak przytulił mnie mocno uśmiechając się lekko i wtulając twarz w moje włosy. (spokojnie Kesley do niczego nie doszło xD)
-Alisa... Czułaś coś do tego mordercy? -zapytał po chwili ciszy.
-...Na początku.. teraz już nie....nie po tym co robił... -odpowiedziałam siadając tyłem do Sebastiana. Zmrużył lekko oczy i objął mnie.
-Nie przejmuj się...teraz jesteś bezpieczna.... zapomnisz o tym co było... -delikatnie musnął wargami moją szyję -obiecuję....
-Trzymam cię za słowo...-uśmiechnęłam się pod nosem przymykając oczy. Uśmiechnął się pod nosem pociągając mnie na łózko i mocno przytulił.
-To rano... a teraz śpij...
Szyderczy uśmieszek zagościł na jego twarzy, udałam obrażoną odwracając się tyłem do niego.
-Ejjj nooo.... nie fochaj :C
-Foch forever!
-Taaaak....? -zapytał powoli przybliżając się do mnie i....zaczął łaskotać. Wygięłam się i ze śmiechem spadłam z łózka. -I co teraz hmmmm?
-Spadaj...! >.<
-Oj...nieładnie....
Pociągnął mnie za nogi i znów zaczął łaskotać.. Wiłam się ze śmiechu na podłodze powoli zapominając o koszmarze....

~Alisa~

Rozmowa

narracja Sebastian:

- Proszę, odpowiedz... - nalegała wpatrując się cały czas w moje oczy. Westchnąłem głęboko i przejechałem kciukiem po jej policzku. Spuściła wzrok, a jej policzki przybrały ładny, różany kolor.
- Wiem, co się stało - odparłem po chwili - ten drań nie zrobi ci już więcej krzywdy...
- Drań?
- Chodzi mi o tego zamaskowanego zabójcę... Tego zniwiarza... Gdy usłyszałem co się stało, wtedy przebywałem poza granicami kraju. Chciałem wtedy jak najszybciej wrócić, jednak zawsze były jakieś komplikacje. Przykro mi, że tak się stało.
- Jest... - na chwilę zamilkła, szukając w głowie odpowiedniego słowa i błądząc wzrokiem po pomieszczeniu - lepiej...
- Nie, nie jest... Wiem, że kłamiesz.
- Dobry jesteś w tych sprawach... - uśmiechnęła się nikle, spoglądając na swoje dłonie ułożone na kolanach.
- Jestem twoim przyjacielem... Wiem o tobie więcej, niż się spodziewasz... - uśmiechnąłem się - nie musisz się już więcej nimi martwić. Już nigdy nie będziesz musiała ich oglądać.
-... Nigdy...
- Heh, wiedziałem, że sprawi ci to ulgę.
- Czyli co teraz stanie się z gangiem?
- Hm? Jak to co? Przestanie istnieć...
- R-rozumiem...
- Hej, nie smuć się... - unioslem jej podbrodek i zmusilem, aby spojrzała na mnie - zajmę się tobą... Już wszystko będzie dobrze... - przytulilem dziewczynę, która po chwili odwzajemniła gest. Gdy wtuliła się w moje ramię, na moją twarz wpłynął szatański uśmiech.
"Koniec zabawy, Shail..."

~Sebastian~

Wy nic nie rozumiecie...

Odłożyłem telefon na ziemię, gdy Ricko zakończył połączenie. Nie wiem jak miał zamiar to zrobić, ale ja nigdzie nie zamierzam się ruszać ani teraz, ani potem. Sięgnąłem po butelkę z piwem i upijając kolejny łyk, odstawiłem na stolik. Przewróciłem się na plecy, obserwując świeżo pomalowany biały sufit. Ciekawe, co tak naprawdę zrobił Ricko, że aż sam miałem po niego pójść. Po jego głosie można było osądzić bez dłuższej chwili zastanowienia, że musiało być grubo.
        Po chwili telefon, który do tej pory leżał pod łóżkiem znów wydał z siebie denerwujący dźwięk. Warknąłem pod nosem, zakrywając twarz poduszką. Nawet bez patrzenia na wyświetlacz mogłem się domyślić kto ma czelność wydzwaniać do mnie o trzeciej na ranem. Niech się na ławce prześpi, chłód mu nic nie zrobi. W najgorszym scenariuszu zamarznie na śmierć, a po nim nikt nie będzie płakał.
- Jestem chory... - stwierdziłem po chwili, uśmiechając się boleśnie. Na oślep wymacałem butelkę z trunkiem, po czym pociągnąłem ostatni łyk. Skrzywiłem się, gdy doszło do mnie, że więcej już go nie ma i jak na razie nie będzie. Pustą butelką rzuciłem o podłogę, na której o dziwo nie rozbiła się jeszcze. Wstałem i chwiejnym krokiem ruszyłem w stronę okna. W głowie szumiały mi procenty od których chciało mi się rzygać. Otworzyłem okno na oścież, wychylając głowę. Od razu zimny wiatr owiał mi twarz i wplątał się we włosy. Oparłem brodę na ręce, spoglądając na ośnieżony krajobraz za oknem. O tej porze było tak cicho i spokojnie. Padał śnieg. Chociaż teraz nie jestem pewien, czy był to śnieg, czy tylko moje mroczki przed oczami.
- Zjebanie... - prychnąłem pod nosem, zamykając okno. Ponownie powlokłem się do łóżka i rzuciłem na nie pół martwy. Tak bardzo nie wiedziałem co robić....

~Shail~

NARRACJA RICKO:

- Odbierz, odbierz! - wrzeszczałem na całe osiedle, molestując nic nie winny telefon komórkowy. Ciągle miła pani informowała mnie, że "abonent jest czasowo niedostępny". To niech kurwa włączy telefon, bo ja tu marznę! Nie mam się do kogo przytulić, piździ jak w Kieleckim i jakaś starsza pani krzyczy na mnie z trzeciego piętra.
- Marnie... - westchnąłem, chowając komórkę do kieszeni. Nagle znowu poczułem jak w głowie zaczyna mi wirować, a wnętrzności zwijają się w ciasny rulonik. Zachwiałem się niebezpiecznie, jednak w porę złapałem się gałęzi drzewa, które chyba wyrosło mi spod ziemi. Z wielkimi oczami pełnymi łez przytuliłem się do zimnej kory drzewa i zacząłem lamentować nad swoim życiem.
- DLACZEGO DLACZEGO NIKT MNIE NIE KOCHA! CO JA TAKIEGO ZROBIŁEM!  MAMUSIU! WIEM, ŻE NIE ŻYJESZ BO JAKIŚ CHUJ CIĘ ZABIŁ, ALE JA CHCĘ ŻYĆ, PROSZĘ! NAZWĘ TO DRZEWO NA TWOJĄ CZEŚĆ! KLEMENTYNO, SKARBIE TY MÓJ! - pocałowałem drzewo, obściskując je mocno. Rękawem otarłem łzy, po czym twarz przytuliłem do śniegu na korze. Stałbym tak jeszcze dobry godziny, gdyby nie znajomy głos, który wyrwał mnie z letargu.
- Ricko? - na ten dźwięk odwróciłem się gwałtownie. Na początku ujrzałem jakiś rudy, rozmazany kształt. Nie wiedziałem kto to był, bo wszystko było jakieś nie na miejscu.
- TO TY! WIEDZIAŁEM, ŻE TY JESTEŚ TĄ RUDĄ SUKĄ SPOD CZWÓRKI! - wrzasnąłem na nią oskarżycielsko, odrywając się od mojej drzewnej kochanki. Po chwili jednak poczułem jak moja szczęka przeskakuje z jednego miejsca na drugie, a plecy spotykają się z ziemią. Nad moją głową przeleciały kucyki pony i dwanaście gwiazd unii.
- Umarłem? - wydukałem po chwili, wpatrując się pusto w granatowe coś u góry.
- Żyjesz, debillu... choć powstrzymuje się przed tym, aby nie skrócić twych cierpień... - ktoś warknął koło mojego ucha i zebrał mnie ze śniegu. Na początek poczułem odór alkoholu i petów, a potem słodki zapach kwiatuszków.
- Aniołku, zabierz mnie do nieba, proszę... - jęknąłem, udając, że płaczę. Dziewczyna westchnęła głęboko, ciągnąc mnie gdzieś nie wiem gdzie. Przez cały czas gadałem o czymś, o czym nie miałem pojęcia i śpiewałem ładne piosenki.
- Panie daj mi cierpliwość, a sił nie dawaj bo go chyba zabiję... - syknęła po chwili przez zęby, wwalając mnie do ciepłego pomieszczenia. Teraz zamiast zimne drzewo, przytulałem ciepłą podłogę.
- A ciebie nazwę Kleofasa.... Piękna jesteś podłodziu.... - przejechałem palcem po wypucowanym drewnie. Po chwili jednak gwałtownie podniosłem się z ziemi i rozejrzałem badawczo po pokoju. Ściana, ściana, ściana. Boże, jakie tu wszystko płaskie! Pamiętam, że ostatnim razem płaską rzeczą jaką przytulałem była moja ciocia. Ciociu pozdrawiam z ziemi <3 Ładnie tu jest.
- Ricko, lepiej się połóż... Jak Shail cię zobaczy w jakim jesteś stanie, to znowu oberwiesz...
- SKARBIE! - rzuciłem się na nią, mocno przytulając - OBROŃ DEBILA!
- Du...sisz.... mnie! - sapnęła, chcąc wydostać się z moich objęć. Przez dobrą chwilę stałem tak, aż w końcu do mojego mózgu coś doszło.
-.... Ty.... Przynajmniej jedno nie jest płaskie... - uśmiechnąłem się jak psychopata do miski mleka, jednak moja twarz w dalszym przebiegu wydarzeń spotkała się z Kleofasą. Znowu? Aszzzz, ciągnie ją do mnie, oj ciągnie.
- Ogarnij się wreszcie...
- Czemu nikt mnie nie kocha? :C - skuliłem się na podłodze w samym, ciemnym kącie pokoju. Rudowłosa chciała do mnie podejść i coś powiedzieć, jednak bezceremonialnie jej przerwałem.
- ODEJDŹ W IMIĘ SZATANA! ja idę spać... - odwróciłem się do niej plecami, zamykając oczy. Naya uniosła ręce w geście poddania, odchodząc na górę.

~Ricko

NARRACJA SHAIL:

Poczułem jak ktoś lekko szturcha mnie w ramię. Otwarłem lekko powieki, spoglądając na przybysza stojącego nade mną. Nie wiem kim był. Wszystko dookoła robiło mi nieprzyjemną karuzele, a obraz przed oczami ukazywał się raz w jasnych, a raz w ciemnych barwach.
- Czego... - warknąłem, masując sobie skronie.
- Widzę, że ty szefie też... - na chwilę zawiesiła się, szukając dobrego określenia - trochę zabalowałes...
- Że co, kurwa?
- Trochę dużo tych butelek...
- Oh, serio? - prychnąłem pod nosem, ponownie zamykając oczy. Czułem się gorzej niż było mnie widać, a łeb nawalał mnie niemiłosiernie. Nawet nie pamiętam co się stało, a co dopiero, ile wypiłem. Niechętnie zwlokłem się z łóżka i założyłem na siebie górną część garderoby. Wcale nie przeszkadzało mi to, że Naya nadal była w pokoju. Z drugiej strony prawie w ogóle już zapomniałem, że tu jest.
- Szefie, nie przejmuj się tak, znajdziemy ją...
- Ja się wcale nie przejmuje... Nie widać?
- Właśnie widać... - westchnęła. Wyminąłem ją szybko i wyszedłem z pokoju. Nie miałem zamiaru z nią o tym rozmawiać. I tak by nic nie zrozumiała.

~Shail~

Co się stało?

Wkurwiony wszedłem do "ruin" i trzaskając drzwiami pokierowałem swoje kroki na górę. Nie możliwe. On nie mógł przeżyć. Tylko dlaczego właśnie przed chwilą go spotkałem...
- Shail? - usłyszałem za sobą zaspany głos. Odwróciłem się i obdarowałem morderczym spojrzeniem Naye. Dziewczyna wzdrygnęła się, momentalnie zapominając o resztkach snu. Chciałem coś powiedzieć, ale nie wiedziałem co. Tak, powiem... Właśnie spotkałem swojego "martwego" brata, którego jeśli bym mógł to zabił. Wypusciłem głośno powietrze z płuc, opierając sie o ścianę. Dziewczyna jeszcze przez dobrą chwilę wpatrywała się we mnie niezrozumiale, marszcząc czoło.
- Idź spać... - mruknąłem po chwili, idąc do pokoju.
- W porządku? Stało się... Coś? - spytała szybko, nie bardzo wiedząc co dalej powiedzieć.
- Nie, nic się nie stało - westchnąłem, zamykając za sobą drzwi. Gdy tylko zniknąłem z pola widzenia dziewczyny naszła mnie ogromna ochota rozładowania złości i zrobienia czegoś komuś... lub sobie. Powstrzymałem się jednak od tego wmawiając sobie, że to wszystko i tak nie miałoby sensu. Teraz już wiem, co Sebastian miał na myśli. Jeśli zobaczę tu Alise, własnoręcznie ją zabije. Jeśli w ogóle ją zobaczę. Kto wie, czy już nie przeszła na ich stronę. Zaraz wszystko będą o nas wiedzieć. Tylko dlaczego nie zabilem jej wcześniej, choć miałem ku temu tak wiele okazji... Cudnie... Sięgnąłem po butelkę z piwem i pociągnąłem sporego łyka. Ściąganąłem bluzę i koszulkę, po czym rzuciłem się na łóżko. Westchnąłem głęboko, chowając twarz w poduszkę. Nawet nie wiedziałem, kiedy nadszedł sen.

~Shail

NARRACJA RICKO

Odwróciłem się na bok, przytulając do czyjegoś ciepłego ciała. Na moje szczęście osoba odwzajemniła przytulankę i objęła moją szyję rękami, przyciągając moją twarz do swojej.
- Kochanie... - mruknąłem ospale, składając delikatne pocałunki na aksamitnych wargach. Moje ręce instynktownie powędrowały wzdłuż talii dziewczyny, aż na sam dół. Jęknęła cicho, wplatając palce w moje włosy. Na moje usta wpłynął błogi uśmiech. Odchyliłem głowę, mrucząc coś niezrozumiałego pod nosem. Sam do końca nie wiedziałem, co się działo. W głowie bębniło mi i szumiało jak Bałtyk, a przed oczami przelatywały jakieś rozmazane obrazy.
- Naya... - powiedziałem po chwili całkiem wstawiony. Dziewczyna, którą obejmowałem obruszyła się nagle i gwaltownie mnie od siebie odepchnęła.
- Wypierdalaj gnoju! - wrzasnęła, wyskakując z łóżka i zatrzaskując się w łazience. Dopiero po chwili ogarnąłem o co chodzi. Przetarłem oczy i rozejrzałem się po pokoju w poszukiwaniu zaginionych części garderoby. Westchnąłem znudzony, po czym nie śpiesząc się, ubrałem. Zabrałem wszystkie swoje rzeczy i chwiejnym krokiem wyszedłem na zewnątrz nawet nie żegnając się z dziewczyną. Jak jej było? Nie pamiętam.
        Już na sam początek owiał mnie chłodny wiatr, a mi zachciało się rzygać. W ostatniej chwili złapałem się ściany ratując tym sposobem przed pocalowaniem ziemi. Drżącym ruchem ręki wyjąłem z kieszeni telefon, po czym instynktownie wystukałem numer do Shaila.
- *Czego? - po chwili w słuchawce odezwał się zaspany głos.
- Stary, weź no przyjdź po mnie, bo ja do ni chuja nie wiem gdzie jestem...

~Ricko.

Sebastian

    Cholera....łeb mi zaraz pęknie....
Wstałam rozglądając się po ciemnym pomieszczeniu, chciałam zrobić krok, ale moja mordka wylądowała na zimnej podłodze. Miałam związane ręce i nogi.
-Co do...?
Podczołgałam się do drzwi, przez które od dziurki od klucza wlatywało jasne światło. Zerknęłam. Ktoś tam stał...
-To co z nią robimy...?
-Czekamy na Blacka....kasa....chodzi tylko o kasę....
Uśmiechnęli się szyderczo. Cofnęłam się pod najdalszą ścianę i zwinęłam w kłębek. Zasnęłam czekając na śmierć.

Ktoś delikatnie owinął mnie bluzą i wziął na ręce mocno przytulając. Lekko otworzyłam oczy i zobaczyłam GO.
-Witam śpiąca królewno... -uśmiechnął się szeroko stawiając mnie delikatnie na ziemi.
-...Sebastian!
Rzuciłam mu się na szyję mocno tuląc. Uśmiechnął się tylko w odpowiedzi.
-Skąd? Jak przeżyłeś?
-Czary mary.... -Rozczochrał mi włosy
-Skąd wiedziałeś gdzie jestem?
-A czemuż to tyle pytań do mnie hm? Spokojnie wszystko już będzie dobrze.....


~Alisa~

Nowe problemy

Naciągnąłem bardziej poduszkę na głowę, gdy tylko usłyszałem niemiły dźwięk telefonu. Spojrzałem na kolorowy wyświetlacz, gdzie widniało imię "Ricko". Warknąłem cicho pod nosem i nacisnąłem zielony przycisk łączenia.
- Czego chcesz? To, że siedzisz piętro niżej nie oznacza, że masz od razu do mnie dzwonić...      
- Ej no nie żartuj sobie tak ze mnie! To poważna sprawa! - udał obrażonego. Westchnąłem głęboko, spoglądając w biały sufit.
- Więc co znowu...
- Szlugi się skończyły! Trzeba coś zrobić! Umieram, tlenu! Tlenu!
-... Lecz się... - burknąłem pod nosem, rozłączając się. Rzuciłem telefonem o łóżko, wcześniej go wyciszając. Zrezygnowany walnąłem twarzą w poduszkę. Od tamtego czasu rzadko mam chęć na zrobienie czegokolwiek. Nawet całej reszcie, odkąd ruiny zostały odremontowane, nie chcę się ruszyć dupy. Pretekst: bo za zimno i piździ śnieg. Dlatego właśnie teraz wszyscy narzekają, że brakuje towaru i skończył się klei.
        Po chwili bezczynnego leżenia, uznałem, że warto iść rozruszać kości... I przy okazji pozbawić kogoś życia. Takie małe trololo na zakończenie dnia. Muszę oderwać od TEGO myśli, bo chyba zaraz się pożygam. Jak można przejmować się czymś tak banalnym. Przecież nie raz widziałem, jak giną nasi. Dlaczego więc porwanie zwykłej dziewczyny doprowadza mnie do ruiny? Teraz nie powinno mnie obchodzić to w ogóle. Bo niby z jakiej racji ma? Kim ja dla niej jestem? Ojcem? Rodziną? Nikim, żebym mógł ją uratować... Powinienem już dawno przyjąć to sobie do wiadomości. Zginie, to zginie. Nikt nie będzie płakał. Ale est przecież jeszcze to coś, co ma w sobie. Niech Black to sobie bierze w cholere...
        Założyłem maskę i wyskoczyłem przez okno. Gładko wylądowałem na śliskim śniegu. Wyprostowałem się i rozejrzałem wokoło, jednak nie zauważyłem ani jednej, żywej duszy. Wypuściłem dotąd trzymane powietrze w płucach, ktore utworzyło charakterystyczną parę. Wolnym krokiem bez sensu ruszyłem przed siebie. Nadal jednak nie opuszczało mnie to dziwne uczucie, które mówiło, że stanie się coś złego. W praktyce zawsze się to sprawdzało. Tylko co mogłoby się teraz stać?
        Nagle poczułem nagły powiew wiatru. Zatrzymałem się i powoli odwróciłem za siebie. Przez chwilę poczułem, jakbym byl w zupełnie innym świecie. Uczucie złości pomieszane z głębokim zdziwieniem.
- Proszę, proszę... kogo my tu mamy? - odezwał się ironicznie chłopak stojący z założonymi rękami na przeciwko mnie. - Kochany braciszek jak mnie oczy nie mylą, prawda?
-... Sebastian... Jakim prawem ty żyjesz? - syknąłem.
- No cóż, nie tylko ty jesteś nieśmiertelny.
- Jak widać, nic się nie zmieniłeś... - zlustrowałem go wzrokiem. Miał nieco jaśniejsze włosy ode mnie i piwne oczy. Na twarzy jak zwykle widniał ironiczny uśmiech.
Ten sam kawał chuja, jakim był wcześniej.
- Nie cieszysz się z mojego powrotu?
- Wprost skacze ze szczęścia, nie widać? - prychnąłem pod nosem.
- Ojjj... Bo wiesz, słyszałem, że masz ostatnio problem ze swoją "miłością".... Dlatego postanowiłem skrócić twe cierpienia i przybyłem z pomocą.
- O czym ty pieprzysz?
- Sam zobaczysz, żniwiarzu...

~Shail~

Załamanie

Syknąłem przez zęby, z trudem powstrzymując się od popisania się hard poziomem łaciny podwórkowej. Ta dziewczyna jest niemożliwa... I tak wkurwiająca, że gdyby jej poziom trolingu można ująć lvl'ami, to ona pewnie wyszłaby poza skalę.
        Westchnąłem głęboko, spoglądając w swoje zacne, różowe odbicie w lustrze. Teraz tylko przyczepić mi karteczke do czoła z napisem "zoofil" i wwalić do klatki z kucykami pony.
        Zatkałem resztę pudełek z farbą, która o dziwo jeszcze nie została wylana i szybkim krokiem ruszyłem w stronę łazienki... Albo przynajmniej tego, co można nazwać "łazienką" i wodą. Odkręciłem kran, wkładając ręce pod lodowaty strumień. Zdjąłem płaszcz, po chwili zanurzając łeb w wodzie. Farba nie była jeszcze zaschnięta, więc dało się ją zmyć. Ma szczęście. Teraz tylko muszę pomyśleć nad zemstą. Niech liczy się z konsekwencjami pobytu tutaj. Tylko gdzie ta sierota poszła? Ciekawie będzie, jak ją coś porwie. Z reszta... Nikt nie będzie płakał. Przynajmniej będzie święty spokój.
        Uśmiechnąłem się podle do swojego odbicia, przeczesując palcami mokre włosy. W tym samym czasie usłyszałem ciche skrzypnięcie drzwi i do pomieszczenia wprosił się Ricko.
- Shail skarbie, coś ty taki dzisiaj w różowych farbach? - parsknął pod nosem, zakrywając usta ręką.
- Jeszcze słowo, a obiecuję, że nie dożyjesz jutra... - warknąłem w odpowiedzi, mierząc go morderczym wzrokiem. Szatyn uniósł ręce w geście poddania, opierając się o zimną ścianę. Zakręciłem kran, ubierając czarna kurtkę. Płaszcza niestety nie założe...
- A gdzie masz swoją zgubę? - poruszył znacząco brwiami, tworząc z ust mały dziubek.
- Nie interesuje mnie to... - mruknąłem pod nosem - Jak zmarznie, to wróci...
- Taak, taak... - westchnął. - Wspomnisz moje słowa.
- Jakie niby słowa?
- Zobaaczysz... - przeciągnął z rozbawieniem i tanecznym krokiem wyszedł. Pewnie znowu coś jarał, tylko nie chcę się przyznać. Cały on.
        Po chwili ja również zszedłem na dół do całej reszty. Wszyscy uśmiechnęli się nieprzytomnie i machnęli ręką.
- Szeffie! Dzie masz Alisie?
-... To Nie ma jej z wami?...
- Ne-e... - pokręcili głowami. Zmrużyłem oczy i szybkim krokiem wyszedłem na zewnątrz. Owiał mnie chłodny wiatr, który przenikał przez moje ciało. Jęknąłem pod nosem, rozglądając się we wszystkie strony. Gdzie ona do cholery jasnej mogła iść...
        Wokół nie zauważyłem niczego podejrzanego, co mogłoby rzucić się w oczy. Chyba, że...
- Krew? - kucnąłem, przejeżdżając palcami po śniegu i czerwonej substancji, która się na nim znajdowała. Teraz byłem już pewny w stu procentach. Przekląłem pod nosem, wstając gwaltownie.
- Ejejeje, Sherlocku, nie rób niczego pochopnie... - wtrącił się Ricko. - On właśnie tego chcę, to pułapka.
- Ale to przeze mnie, muszę ją odnaleźć... - wycedziłem przez zęby.
- Shail no ja cię rozumiem stary, no, ale sam wiesz jaki ty jesteś... Pójdziesz, zrobisz rozpierdol i tyle... A skąd wiesz, czy ta laska w ogóle jeszcze żyje?
-... Nie wiem... - przyznałem, wchodząc z powrotem do budynku. Wolnym krokiem pokonałem odległość dzielącą mnie od "mojego" pokoju, po czym z rezygnacją usiadłem na oknie. W cholerę by to wszystko... Wyjąłem nóż i robiąc gwałtowny zamach, rzuciłem nim w drzwi, które po chwili się otwarły. Szatyn rozszerzył oczy z przerażenia, jednak w gruncie rzeczy siadł sobie metr ode mnie.
- Czego tu chcesz?...
- No nie załamuj że się tak! Przecież to nie twoja wina...
- Moja... Gdybym wtedy za nią poszedł, pewnie nic by się nie stało... Jak zwykle...
- No daj spokój, znajdzie się twoja dzieweczka... - rzekł radośnie, jednak widząc moją minę, szybko się poprawił: - A-ale znaczy chciałem powiedzieć, że Alisa się znajdzie! Tak, właśnie...
- Sam nie wiem...
-... Co ci na niej tak zależy, co? - spytał po chwili. Nic nie mówiąc, spojrzałem sie w okno, dadząc mu do zrozumienia, że jednak nic nie wyjdzie z tej rozmowy.
- Jak chcesz... - westchnął po chwili, wychodząc z pokoju. Oparłem głowę o ścianę, chowając twarz w dłoniach. Właśnie... Dlaczego mi zależy?

~Shail~